فاصله را تو يادم دادي وقتي با لبخند دور شدي از من عکاس بهتر از ما فاصله را ميداند تو در عکس نيستي... فاصله يعني تو

تا شقایق هست... تا شقايق هست , زندگي بايد کرد . . . . .      وقتي شقايق مرد  ، گلهاي باغ همه ماتم گرفتند و از جويبار خواستند براي گريستن  ،     به  آنها چند قطره    آب قرض دهد .      جويبار  آهي كشيد و گفت :      آن قدر شقايق را دوست داشتم كه اگر تمام  آبهاي من به اشك تبديل شود      و  آنها را براي مرگ شقايق بريزم ، باز هم كم است .      گلها گفتند : راست مي گويي ،     چگونه ممكن بود با  آن همه زيبايي ، شقايق را دوست نداشت ؟      جويبار پرسيد : مگر شقايق  زيبا بود؟      گلها گفتند : شقايق غالباً خم مي شد و صورت زيباي خود را در  آب شفاف تو مي ديد ،      پس تو بايد بهتر از   هر كس بداني كه شقايق چقدر زيبا بود .      جويبار گفت : من شقايق را براي اين دوست مي داشتم      چون وقتي خم مي شد و به من نگاه مي كرد ،  من ميتوانستم زيبايي خود را در چشمان او تماشا كنم .

تو را دوست دارم به قدری که اشک ببارد به سجاده بی کسی

به  قدری  که  دل  بشکند  بارها . بمیرد  در  اندوه  دلواپسی

دلم  مرد در انتظار  تو  چون  دلم طاقت این همه  غم  نداشت

و جز تو شگفتا . دگر هیچ کس . برای دل مرده  مرهم نداشت

اگرچه  تو  را  باز  گم کرده ام . اگرچه نگاهت  مرا  رانده است

بیا باز کن چشم را نازنین . دلم  در نگاه  تو  جا مانده است ...

تنها

  چنان دل کندم از این دنیا که شکلم شکل تنهایی است

     ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی است

       مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا کن

         دروغی بودم از دیروز مرا امروز تماشا کن

           در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما

             همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

               فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم وهستم

                  دلم چون دفتری خالی قلم خشکیده در دستم

                     گره افتاده در کارم  به خود کرده کرفتارم

                       به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

 زندگی چیزی نیست جز زیستن آمدن و رفتنت ـ  یکی با

 نام زشت  یکی با نام نیکو ـ یکی با حسرت یکی با اندوه

 دیروز  گذشت حال در گذر است و آنچه باقی ماند و نا آشنا

 است فردا. کاش این زندگی با فریبندگی اش مرا به هر سو

 که میخواست نمی کشید  وزندگی برای من بود وبرای زندگی

  با تو

چه سوداز عشق نورزیدن چه حاصل از جفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندانی دوستت دارم

  اگر هزاران بار پاره شود پیوند میان من وتو از هر رگ

 خود رشته ای خواهم ساخت وگره خواهم زد پیچک

  قلبم را بر بلندای عظیم عشقت ...

    یادمان باشد که اگر خاطرمان خالی ماند  طلب عشق زهر بی سر وپایی نکنیم

شبی زقد تو افتاده سایه بر دیوار

                                             هنوز عاشق بیچاره رو به دیوار است

                                                        تو مسولی خداوندا به این آغاز وپایانم

   نرو     تو هم مثل من نمیتونی دووم بیاری  

                    نرو     تو هم مثل من تو غصه کم میاری

                    نرو     آه          نرو

                    نرو     تو هم می پوسی, می میری بی من

                    نرو     تو هم طاعون غم می گیری بی من

                    نرو     آه          نرو

                    نرو     تو که می دونی من بی تو, تو بی من, یعنی حسرت

                    تو که می دونی بی جواب مونده عشق و عادت

                    تو که می دونی کم می شم

                    تو که می دونی کم می شی

                    تو که می دونی هم آغوش غم می شی

  چنان بی گانه با خویشم که حتی سایه ام دیگر نمی آید به دنبالم

    اگـر زیســتن را

                          دوست داشتم

                                        هرگز هنگام   تولد نمی گریستم

              زندگی را دوست داشتم وبه آنچه میگذشت عشق میورزیدم

                زندگی را دوست داشتم وامید به اینده خود داشتم اما افسوس

                 که دست جفاو مرارت ها بر سیطره آن سایه افکند وآن را دگرگون

               ساخت افسوس به آنچه دل بسته بودم به تباهی وفنا رفت

امان از دست یاران

      داستان غم  هجران تو گفتم با شمع

                                                      آنقدر سوخت که از گفته پشیمانم کرد

مقصدت هر جا که باشه

                                         هرجای دنیا که باشی

اون ور مرز شقایق

                                               پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت

                                        سپر بلای من بود

                     تنها دست تو رفیق دست بی ریای من بود

 سرزمینی را که خیال میکردم پر از نور وامید است حرارت آفتابش  مهرش بوی باران  دارد عطر وگل و بهار جاودان دارد اما افسوس که مرغ بیشه های غریب نمی دانست که روزی  این سرزمین را امیدی نیست و روشناییش را دیری نمی پاید تقدیم به آنکه آفتاب مهرش در آسمان دلم هرگز غروب نخواهد کرد.

                                                                                      رسپینا